Realia nierealne – KB RPG#4

Akademia

Na zakończenie zostawiłem sobie pozycję znacznie łagodniej traktującą mój ulubiony dualizm. Akademia to gra, a jednocześnie dodatek do Nieboraków, czyli traktuje temat z troszkę zakręconym humorem.

Gracze są tym razem studentami położonej na wyspie akademii świata Nieboraków, próbują rozwiązać różne problemy poszukując materiałów i wskazówek w pełnym anomalii czasoprzestrzennym budynku uczelni, w którym każdy korytarz może się znajdować w innej epoce historycznej i konstruując skomplikowane urządzenia.

W sumie idea gry narodziła się lata wstecz, kiedy zgubiłem się ze znajomymi w pozornie prostym, zaledwie czteropiętrowym budynku wydziału górniczego Politechniki Śląskiej.  Doszliśmy do wniosku, że powodem są niewątpliwie anomalie czasopstrzenne i przejścia do innych wymiarów, od których budynek się roi.

Gry, które nie powstały

To nie wszystko. Dwie gry, których nigdy nie zrobiłem – Demoniszcze oraz Noc Żywych Patałachów opierały się na podobnych ideach. W Demoniszcze gracze trafiali do innego świata – zaświatów, w których toczy się odwieczna walka aniołów dowodzonych przez szalonego archanioła, z diabłami, którymi rządzi Księżna oraz wampir Wciemiępręt. W Nocy Żywych Patałachów zaś przybywali z innych wymiarów, aby ratować świat przed inwazją zombiepodobnych stworów.

Sesje fantasy

Nawet w światach fantasy lubię wplatać różnego typu równoległe światy, krainy snów, czy przejścia do innych wymiarów i rzeczywistości.

Gdyby ktoś przejrzał moje scenariusze ze starych Wież Snów, zauważyłby, że nawet tam widać elementy moich ulubionych realiów. Pamiętam, że w jednej z takich przygód gracze trafiali do świata snów stworzonego przez szalonego chłopca i jego siostrę. Do końca walczyli z koszmarami, by się stamtąd wydostać.

Podsumowanie

Na podobieństwo klimatów tworzonych przeze mnie gierek zwrócił uwagę beacon, po którymś nibykonkursie. Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że podświadomie wplatam we wszystko ulubione elementy – równoległe światy, wirtualne, skrzywione, odmienne, które gracze badają lub z których próbują się wydostać. Może dlatego tak spodobały mi się filmy del Toro, w których zawsze dostrzec można dualizm świata albo takie arcydzieła jak miniserial Lost Room, czy cykl Inny Świat Tada Williamsa.