Realia nierealne – KB RPG#4

Jest to pierwszy karnawał blogowy, podczas którego nawet przez chwilę nie wahałem się o czym pisać. Mimo że gram głównie w fantasy, istnieją realia, które znacznie chętniej eksploruję jako Mistrz Gry, czy tworząc systemy autorskie. Trudno przypisać im jedną nazwę, zamiast tego przywołam więc przykłady.

Ruiny Stalowego Miasta

Wszystko zaczęło się dawno temu, kiedy poprowadziłem po raz pierwszy w życiu sesję PBEM. Gra w RPG za pomocą wiadomości e-mail była wciągająca, cholernie zakręcona i niestety czasochłonna. Otwierała nowy świat możliwości – po raz pierwszy gracze mogli robić rzeczy, o których nie wiedzieli pozostali, działać przeciwko sobie, a nawet rozdzielać się i dać pochłonąć rzeczom niezwiązanym z główną fabułą. Mistrz Gry z kolei był w stanie wymyślać improwizowane, a mimo to cholernie spójne historie, ponieważ miał czas, by pomyśleć i dokładnie zaplanować akcję.

Sesja Ruiny Stalowego Miasta zaczynała się kiedy gracze – ludzie z dowolnej epoki historycznej – budzili się na pustyni otoczonej czarnym murem, na skraju zrujnowanego miasta. Mechaniczne skorpiony, wiecznie żywy Lenin, człowiek zamieniający się stopniowo w szympansa, przejmowanie władzy nad miejscową bandą, porywanie helikopterów, bezlitosne morderstwa i zmartwychwstania, retrospekcje, proroctwa i objawienia.

Gracze prawie w ogóle się na sesji nie spotykali i wchodzili sobie w drogę tylko przypadkiem, a mimo to działania jednego miały znaczący wpływ na innych, którzy byli wtedy w okolicy. Wątki były mocno poplątane i czasem pisałem odpowiedzi kilka godzin. Do dzisiaj z lubością wspominam tamten szalony klimat.

Magoria

Podobne do Ruin Stalowego Miasta sesje prowadziłem potem na żywo, ale tym razem gracze najczęściej wiedzieli co się dzieje – należeli do organizacji, która zajmowała się podróżowaniem do innych światów, czy to wirtualnych, czy rzeczywistych. Wszystko to pod tajemniczym szyldem – Magoria.
Ale nie zawsze – podczas jednej sesji budzili się na wzgórzu w nieznaym miejscu, a w kieszeni znajdowali notkę, która wyjaśniała co mają zrobić. Prześladował ich człowiek, który zabity powracał do życia, aby kontynuować próby ich powstrzymania.

Jeśli zajrzycie do naszej pobieralni, to w niektórych numerach magazynu Wieża Snów znajdziecie opowiadania napisane dla tego uniwersum.

Innym razem poprzez wirtualny świat, krainę, gdzie roboty tworzyły przedmioty z powietrza, a demony porywały złom, żeby zbudować sobie gniazda w górach, walcząc z anomalią, która rozrywała symulację generowaną przez superkomputer Hermes gracze trafili na wrota do innego świata – już nie wirtualnego, z którego inwazję na wirtualny przedsięwzieli kosmici.

Jeszcze kiedy indziej śledztwo prowadzone przez graczy w sprawie dziwnego zachowania ludzi po upadku meteorytu zaprowadziło ich na statek kosmiczny opanowany przez mordercze grzyby, które zamierzały dokonać inwazji Ziemi.

Jedną z nowszych sesji była historia, która w całości rozgrywała się w Wieży. Tak, dobrze przeczytaliście, Wieży z dużej litery. Nie chodziło jednak o ten serwis, ale o nowoczesną strukturę przypominają walec, która wyrastała w podziemnej jaskini nad brzegiem bezdennej otchłani. Wszystko było wirtualną rzeczywistością – o czym gracze nie wiedzieli. W Wieży prowadzono eksperymenty nad komputerowymi stworami, które wymknęły się z klatek i teraz szalały po korytarzach. Gracze natknęli badając konstrukcję między innymi na komory, w których odradzały się zabite osoby. Ponieważ komora była zawalona, ciała wpychane były przez bezlitosne oprogramowanie wirtualnej rzeczywistości w małą przestrzeń, tworząc krwawą miazgę.

Zawsze w tle takich sesji przewijała się enigmatyczna postać Złego – istoty, która w wirtualnych i zwykłych światach posiadała nadprzyrodzone możliwości i dążyła do zniszczenia danego świata dla sobie tylko znanych celów.

Gracze poznali w końcu czym jest Magoria – jeden z nich pisał na jej temat teksty do Wieży – kim jest Zły także, chociaż w mniejszym stopniu, jak działają wirtualne i zwykłe światy, co kryje się za takim akronimem jak IRIS, a zegarki z logiem M, które nosili wszyscy pracownicy Magorii, stały się symboliczne.

Kraina 7

W międzyczasie prowadziłem inną sesję – tym razem PBF. Kraina 7 zaczynała się niewinnie. Grupka graczy wygrała w castingu do reality show. Trafiali na bezludną wyspę, gdzie mieli odnaleźć bliżej nieokreślone urządzenie, aby wygrać zawrotną sumę pieniędzy. Szybko okazywało się, że nie jest tak wesoło – jeden z uczestników pokąsany przez mrówki wydawał się umrzeć, na wyspie znalazło się więcej ludzi, nie wszyscy byli uczestnikami, a w lesie podczas deszczu gracze stali się świadkami przejścia lasem czegoś gigantycznego.

Wkrótce zaczęło się większe szaleństwo – wybuchające helikoptery, wściekłe stwory, tajemnicza tańcząca dziewczynka, świecące kiełkujące rośliny i muzyka, och ta natrętna muzyka z radia.

Godzinami wymyślałem dalsze części, ale w końcu sesja się rozsypała, a szkoda, bo było już blisko końca. Może byłem trochę winny – bo jak w Loście pociągnąłem fabułę w taki sposób, że gracze nie do końca wiedzieli, co się dzieje, w końcu nawet cofnąłem trochę czas.

Pozdrawiam graczy z forum Tawerny.

Dalsza część na następnej stronie.